Blog

Ik stond stil en zag hoe mooi alles is….

Door Willemien Kappetein op 2 augustus 2018

Het is alweer een aantal maanden geleden dat ik “stil” gezet ben. Of misschien is het beter te zeggen dat mijn partner Carel “stil” gezet is, iets wat ook voor mij consequenties had.

Ik kreeg een telefoontje dat Carel was gevallen en zijn enkel had gebroken. De breuk was dusdanig, dat er geopereerd moest worden en dat hij 6 weken lang zijn voet niet mocht belasten. Op dat moment was niet alleen hij in een soort van shock, maar ook ik kwam in een film terecht, die niet in mijn agenda stond.
Je komt eerst in een soort van ongeloof terecht, waarna heel langzaam tot je doordringt wat de consequenties zijn.

Er gebeurde ook iets bijzonders in mij. Ik had namelijk de volgende dag al de gedachte, dat “het hem was overkomen” en niet mij. Een en ander hield niet in, dat ik er niet mee te maken had, maar ik was niet “het slachtoffer”. Ik hoefde niet mee te gaan “lijden”.
Het voelde heel duidelijk dat ik nieuwe lessen te leren had.

Toen Carel na een paar dagen weer thuiskwam, werd al snel duidelijk dat ik alles los moest laten waar ik normaal mijn dagen mee vulde. Ik was degene die kon lopen, kon handelen en allerlei dingen kon doen, die Carel nu even niet kon, en dat deed ik dus ook. Ik liet mijn werk “los”, evenals het fotograferen en gemaakte afspraken. Aanvankelijk was er nog even spanning in mij, omdat ik op vakantie zou gaan, en dat niet gelijk los kon laten. Op het moment dat ik dat ook losliet, ontstond er stilte.

Ik stond stil ….. hoe mooi …

Ik plande iedere dag, naast de zorg voor Carel, ook een stuk voor mijzelf in. Zo wandelde ik iedere dag een uur en iedere avond (en later ook ‘s morgens) mediteerde ik. Soms ging ik een uurtje fotograferen, bijvoorbeeld wanneer de spreeuwen in Geldermalsen hun wonderbaarlijke kunsten lieten zien.

Het bijzondere was dat het (heel langzaam) stil werd in mij. Het was stil in huis en het werd stil in ons. De televisie bleef uit, de laptops waren gesloten en de gsm’s lagen op afstand.

Ik kwam op een bepaalde manier tot rust. Het leven werd meer en meer door het Nu bepaald en dat was fijn. Ik was in een soort van “meegaan met de stroom, zoals deze zich aandient”, terecht gekomen.

Toen Carel weer meer ging doen, ontstond er voor mij ruimte om meer voor mezelf te doen. Ik genoot zo van de stilte, dat ik ben gaan lezen. Ook kwam ik in aanraking met een voor mij nieuwe vorm van Yoga meditatie. Ik ging nog meer mediteren.
Ik werd mij steeds meer bewust van wie ik ben en wat het doel van de mens is van het leven op aarde.
Ik word mij keer op keer bewust(er) van de kracht van de gedachte en wat gedachten doen met ons.

Gedachten, waarmee we ons leven creëren en vorm geven.
Gedachten, waarmee we onszelf en alles om ons heen, in een illusoire wereld, in stand houden.
Gedachten, die we om kunnen vormen….., waardoor alles er anders uit gaat zien.

Ik sta stil om te zien ….

Tegen de tijd dat Carel weer alles kon doen en ik fysiek mijn vrijheid weer terug had, begon de zomer en ging het warme weer een deel van mijn dagbesteding bepalen.

Het bijzondere was dat dat precies gebeurde op het moment, dat ik mij bewust werd, (toen ik weer even druk was) dat ik terugverlangde naar de harmonieuze energie, die gedurende de “rustperiode” was ontstaan. Voordat ik het wist, ging deze in de drukte alweer snel “verloren”.

Gelukkig kon ik, door mij hiervan bewust te zijn, weer gelijk contact maken met deze energie, een energie, die ik het beste kan omschrijven als een rustige, stille energie, die in het Nu is en die niet verder gaat dan “vandaag”. Een energie die mij heel dicht bij mijzelf houd en mij bewust maakt van mijn gedachten.

Toen Carel, een week voordat hij zijn voet weer mocht gaan belasten, tegen mij zei, dat ik “over een week mijn vrijheid terug zou krijgen”, werd ik mij er ineens van bewust, dat ik mijn vrijheid al terug had. Alleen een ander soort Vrijheid.
Ik had de weken daarvoor een andere, veel grotere Vrijheid gekregen.
Een Vrijheid van binnenuit, een stilte, diep in mij, waar ik (opnieuw) kennis mee heb gemaakt.
Een stilte en een Vrijheid die er altijd is.
Een Vrijheid waarmee ik mij op ieder moment kan verbinden.

Ik sta stil en zie hoe mooi alles is….


6 reacties op “Ik stond stil en zag hoe mooi alles is….”

  1. Mary van Dijk. schreef:

    Wat heb je je process prachtig verwoord Willemien! Vrijheid zit in onszelf en niet in omstandigheden.Vaak door “onverwachte” gebeurtenissen zien wij wat echt belangrijk is.

  2. Mariëtte schreef:

    Ja soms is het nodig stil gezet te worden. Mooi als je beseft dat dit positief kan zijn!
    Mooi verwoordt Willemien!!

  3. Anneke Kastelein schreef:

    Wow…heftig maar mooi Willemien…en idd …Al dat er toe doet , gebeurt Nu !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lopende Activiteiten

De eerstvolgende workshop “In verbinding met de Natuur” is op zaterdag 3 november 2018. Info

De eerstvolgende meditatie wandeling is op vrijdag 14 december 2018. Info

De Nieuwjaars meditatie wandeling is op zaterdag 12 januari 2019. Info

Ik heb thuis een doorlopende expositie. Wil je deze een keer zien? Stuur mij een mailtje of bel mij om een afspraak te maken.

foto op dibond 50 x 75 cm

Van Mijn Blog

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.
error: Je kunt mij via de contactpagina om toestemming vragen deze foto te gebruiken.